زندگي نامه حضرت علامه ملانصيرا

مجتهد فرزانه حضرت آيت الله محمد نصير فرزند محمد معصوم و از اكابر علماي اماميه و اعاظم مجتهدين مازندراني در قرن دوازدهم هجري و اواخر دوره صفويه مي باشد كه از شهرت بسياري برخـوردار بود. وي، عالـمي عارف، زاهـدي عابد ، داراي طيّ الارض و كرامات بوده و مورد احترام عموم مردم منطقه و علماي اعلام بود.

برحسب تاريخي كه از كتيبه محراب مسجد محدّثين بابل معروف به مسـجـد مقـبره به دست مي آيد، اين مسجد در زمان حيات آن بزرگوار و به دستور حضرت ولـي عصـر «عج» بنـا گرديد و سرپـرستي و اتـمام ساختمان مسجد،با نـظر مستـقيم و نظارت ملا نصيرا(ره) صورت مي گرفت. در تراجم الرجال حسيني نيز آمده است:

در بعضي از نوشتجات و نسخ خطّي چنين عباراتي بوده است:
« خورشيد پنهان خاتم المعصومين به بناء اين ساختمان امر نموده و او را مسجـد محـدثـيـن نـاميد»، اين را به چشمانم در كتيبه يكي از مساجد بارفروش مازندران ديدم كه باني مسجد به امـر امام زمان «عج» مردي محدّث كه در تـقوا، ورع و زهد و مكاشفات، معروف و نزد همه زنانو مردان حتي كـودكان و همچنين نزد همه علماء و مجـتـهدين از محبـوبـيت خوبي برخوردار بود و به ابي نصيرا(ملاّ نصيرا) فرزند معصوم مازندراني معروف مي باشد.
در مجـلس مؤسسانـي كه نادر شـاه افشـار دركـلات نادري(اطراف دشـت مغـان) و در اسفند سال1148 قمري با حضور علماي طراز اول استانها ترتيب داد، مرحوم ملا نصيرا به عنـوان مجتهد طراز اول مـازنـدران و شخـصيت مـمتاز اين استان، در آن مجلس شركت كرد.
مرحوم شيخ آقا بزرگ تهراني«ره» در طبقات اعلام الشيعه ي قرن دوازدهم از ايشان ياد كرده و مي فرمايند:
« محـمـد نـصـيـر بـارفـروشـي اخـبـاري مشـرب و متـأخـر از علامه مجلسي(1110ـ 1037) است، چون كه درتأليفاتش از بحـار الانـوار روايت نقـل مي كند…» از اعلام قرن دوازدهـم مي باشد كه بعد از فتنه افغان كه بر اصفهان و نقـاطي ديگر مسلط شده اند، زندگي مي كرد. اديب و نويسنده اي است در نوشته هايش تعبيراتي عميق و تركيباتي مايل به سجع و صنا عات لفظي به چشم مي خورد. وي جدّيت زيادي در مسائل كلامي و اعتقادي داشت.

تأليفات
تأليفات وي عبارتند از:
1- جنّه السّاعي في الاخلاق.
2- نور اليقين في اصول الدّين، درابتداي اين كتاب مي نويسد: در بيست سالگي بصيرتي د ردين پيدا كردم و كتابهاي
مختلفي را مطالعه كردم، از همه كتابها نا اميد شدم و بر خدا توكل كردم تا آنجا كه خداوند به جود خود بر من منّت نهاد
و از معلومات خود اين كتاب را به نام نور اليقين نگاشتم.
3- مرأت المصلّين في تحقيق فروع الدين.
4- حديقه الدّاعي.
5-كنز الشيعه لحذف حرف الشنيعه.
6- نور العيون.
7- تُحفه اولي الافحام في شرح خبر هشام.
8- شمس البدور و لؤلؤ البُحور.
9- رساله اي در اخلاق .
10- بدر المنير در مسائل اخلاقي.
آن عالم فرزانه پس از عمري پر بركت در حدود سال 1150يا 1160 قمري از دنيا رفت و طبق وصيت خودش در
مسجد مقدّس محدّثين بابل دفن گرديد. مقبره ايشان توسط وثوق الدوله به امر زهير الدوله در سال 1295قمري و
يا توسط ميرزا يوسف مستوفي الممالك صدر اعظم ناصر الدين شاه متوفي 1303 بنا شده است. پس از وي علماي
ديگري همچون پروانه هايي اطراف شمع وجودش مانند مرحوم شيخ كبير، در جوار قبر وي آرميده اند.